وقتی کسی رو دوست داری حاضری جون فداش کنی
حاضری دنیارو بدی فقط یه بار نگاش کنی
به خاطرش داد بزنی، به خاطرش دروغ بگی
رو همه چی خط بکشی، حتی رو برگ زندگی
قید تموم دنیارو به خاطر اون می زنی
خیلی چیزارو می شکنی تا دل اونو نشکنی
حاضری حرف قانون و ساده بزاری زیر پات
به حرف اون گوش کنی و به حرف قلب با وفات
وقتی بشینه به دلت از همه دنیا می گذری
تولدِ دوبارته اسمشو وقتی می بری
حاضری هرجا که بری به خاطرش گریه کنی
بگی که محتاجشی و به شونه هاش تکیه کنی
وقتی کسی تو قلبته یه چیز قیمتی داری
دیگه به چشمت نمیاد اگر که ثروتی داری
حاضری هرچی بشنوی حتی اگه سرزنشه
به خاطر اون کسی که خیلی برات با ارزشه
حاضری هر روز سر اون با آدما دعوا کنی
غرورتو بشکنی و باز خودتو رسوا کنی
حاضری هر کی جز اونو ساده فراموش بکنی
پشت سرت هرچی می گن هیچ چی نگی، گوش بکنی
حاضری که بگذری از مقررات و دین و درس
وقتی کسی رو دوست داری معنی نمیده دیگه ترس
وقتی کسی رو دوست داری صاحب کلی ثروتی
نذار که از دستت بره، این گنج خیلی قیمتی...!
دردست مي گيري نه سردتر نه گرم تراز آنچه هستي.مانوس با سر انگشتانت روح و انديشه ات...هيجان ديگر آغاز شده است.تب اثر گذاري با صداي گسی, كه آشناست.خون كبود نه بر گونه كه بر سياهرگ لبانش جاري و آنگاه شكست سكوت سفيدي.ناله يا نجواست كه پهن دشت سفيدگون را شياري مي زند؟نمي دانم.تو حالا ديگردر سيلان هجوم احساس و بيان غلتيده اي.جزيي از توست وجود خود تو.با خستگي تو كل مي شود با تومي ماند وبا تو سطور را در مي نوردد.زنده است چون پير مي شود وآخر تنهايت مي گذارد.اين همه رمز و رازاز آن در دل داردكه به عشق اثر آفريني مي گذارد پوستش بارها وبارها كنده شود.شاهكار زندگيش شايد طومار پيچ در پيچش باشد حكايت زندگي پر خونش براي ديگران.چه بي ريا چه صميمي فداكار و چه زندگي پرافتخاري دارد مداد من.
روی یه گل نرگس با یه مداد قرمز 
خیلی دوست دارم
يه روزي مي فهمي
